როგორ დაიწყო ეს ყველაფერი
ქოუჩინგში მაშინვე არ მოვსულვარ. თერთმეტი წელი კომპანიებში ვმუშაობდი — ჯერ ადამიანური რესურსების მიმართულებით, მერე გუნდის ხელმძღვანელად — და ყოველდღიურად ვხედავდი ერთსა და იმავეს: ადამიანი ყველაფერს სწორად აკეთებს, სიაში ყველა უჯრა მონიშნულია, სახლში კი ცარიელი ბრუნდება.
პირველად საკუთარ თავზე მივხვდი, რომ ეს ნებისყოფის საკითხი არ არის. ორთვიანი ავადმყოფობის შემდეგ დავჯექი და პირველად დავწერე, რა მინდოდა ჩემთვის — არა კარიერაში, არა ვინმესთვის. სია მოკლე გამოვიდა და თითქმის მთლიანად ისეთი, რაც იმ დროს ჩემს ყოველდღიურობაში საერთოდ არ არსებობდა.
მაშინ დავიწყე ქოუჩინგის სწავლა. ჯერ იმიტომ, რომ საკუთარი თავი გამერკვია, მერე კი იმიტომ, რომ სხვისი მოსმენა და სწორი კითხვის დასმა აღმოჩნდა ის, რაც ყველაზე კარგად გამომდიოდა. სწავლა გაგრძელდა — საბაზისო პროგრამის შემდეგ სისტემური მიმართულება, შემდეგ სუპერვიზია, რომელიც დღემდე მაქვს.
ინდივიდუალურ სესიებში წლების განმავლობაში ერთი და იგივე თემები ბრუნდებოდა: გადადებული გადაწყვეტილება, საზღვრები, რომლებსაც ხმამაღლა ვერ ვამბობთ, დაღლილობა, რომელსაც შვებულება ვერ შველის. ეს თემები საკმაოდ სტრუქტურულია იმისთვის, რომ მათზე მუშაობა კურსის სახითაც შესაძლებელი იყოს — და არა მხოლოდ იმ ადამიანებისთვის, ვისაც ინდივიდუალური სესიის საშუალება აქვს.
ასე გაჩნდა ცხოვრების რუკა. ქართულად, იმ ტემპით, რომელსაც თავად ირჩევ, და იმ თანმიმდევრობით, რომელიც ერთ თემას ბოლომდე ამუშავებს — და არა ოცს ზედაპირულად.
სწრაფ რეცეპტებს აქ ვერ იპოვი. თუ რამე მინდა, რომ ამ პლატფორმამ გააკეთოს, ეს არის: მოგცეს კითხვები, რომლებიც შენს ცხოვრებაზეა და არა ჩემზე, და საკმარისი სტრუქტურა, რომ პასუხებამდე მარტო არ მიხვიდე.